Mostrando entradas con la etiqueta canciones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta canciones. Mostrar todas las entradas

lunes, 29 de septiembre de 2025

La suerte del idiota


[Microrrelato]

La puerta de su despacho estaba cerrada con llave. Ya no podía recuperar mi carpeta. La secretaria me dijo que el abogado se había llevado los documentos. Estaban mejor en sus manos y no debía preocuparme. Pero yo dudaba si era mejor defender mi inocencia o admitir la culpabilidad. Pensando en pros y contras no lograba liberarme de la angustia. ¿El asunto? ¡Qué más da! 

Pleiteando podría caerme una sentencia peor de la esperada. Me costaba deglutir; notaba la nuez inflamada, un balón obstruyendo mi garganta. Debía renunciar a mi defensa y considerarlo como un mero incidente. Las costas era lo de menos, sin poseer boyante fortuna. Sabiéndome un idiota, sudaba sin parar. Necesitaba la toalla que estaba tirando. No podía esperar. 


Llamé al abogado. Y me sorprendió: 

—¡Todo resuelto! La otra parte se reconoce responsable. 
—¡Rauda justicia!, exclamé. 

El aire me entró con tanta fuerza que ascendí sin consciencia.

[2016, ag.]

No esperes más - Alex Cuba

martes, 24 de diciembre de 2024

La Noche Santa


No la devemos dormir, Fray Ambrosio Montesino

Dice este precioso villancico del siglo XVI, conservado en el Cancionero de Uppsala, que no debemos dormir la Noche Santa. Se creía anónimo, pero el autor de la letra es el poeta renacentista Fray Ambrosio Montesino, y la música la puso el compositor Bartomeu Cárceresvinculado a la corte valenciana del virrey Fernando de Aragón. Su forma es como la del zéjel (canción) andalusí que lo precedió: se inicia con un estribillo, continúa con una estrofa que tiene tres versos monorrimos (mudanza) y un último verso llamado vuelta y, al final, se repite el estribillo. La música, dulce y serena, envuelve apropiadamente el poema.

No la devemos dormir
la noche sancta.
¡No la devemos dormir!

La Virgen a solas piensa
que hará,
quando al Rey de luz inmensa
parirá,
si de su divina esencia
temblará.
¿O que le podrá dezir?

No la devemos dormir
la noche sancta.
¡No la devemos dormir!

No la devemos dormir, Fray Ambrosio Montesino/Bartolomeu Cáceres

Bo Nadal
Feliz Navidad
Merry Christmas
Joyeux Noël
Froehliche Weihnachten
Buon Natale
Boas Festas

lunes, 23 de diciembre de 2024

Haikus de Navidad


La Navidad
brinda con sus colores
ternura y paz.

Tiempo de luces
y alegres villancicos
que al alma llegan.

Belén y árbol
lloran por las desgracias
y las ausencias.

Muchos manjares
atiborran la mesa
de Nochebuena.

La alegre Noche
se entristece al mirar
sillas vacías.

Para los niños
Navidades y Reyes
son alegría.

Campana sobre campana

martes, 29 de octubre de 2024

La medicina fría


La medicina es una ciencia que necesita reflexión y un arte que precisa detenimiento. Si no hay tiempo para escuchar al paciente y considerar lo que dice, no hay forma de aplicar los principios que la rigen. Es una contradicción que surge cuando se trata de dar respuestas médicas cuanto antes a los problemas de salud, en una sociedad cada vez más demandante de atención sanitaria. En la atención primaria se consulta a la carrera y en el hospital no se atiende de forma sosegada. De esta forma se rebaja la calidad asistencial y se pone en riesgo la seguridad del paciente. Es de algún modo un drama de nuestro tiempo, en el que la realidad parece rebelarse contra el estado del bienestar, donde la sanidad pública es uno de sus pilares. Y para acortar los tiempos, en los dos niveles asistenciales, y como estrategia para lidiar con las listas de espera hospitalarias, se ha ido expandiendo la medicina a distancia, la telemedicina, más allá del fin para el que había sido creada. Medios tecnológicos e informáticos han sustituido en gran medida las visitas presenciales (quizá algún día haya que dar el adiós definitivo a la silla marañoniana). Así, las consultas telefónicas, útiles para aclarar una duda o renovar un tratamiento farmacológico, han aumentado de manera desproporcionada. Así, los especialistas de la piel apenas inspeccionan lesiones directamente, sino las imágenes que los médicos de familia les envían, las fotos que ellos mismos han tomado, a pesar de su aptitud para hacer descripciones dermatológicas de lesiones cutáneas y estructuras dermatoscópicas (*); un procedimiento casi ofensivo. De modo que, cada vez más distanciados del paciente, en lo personal (física y psíquicamente) y en lo temporal, el futuro sanitario se reducirá a fríos diagnósticos y crudos tratamientos. El doctor Robot y la inteligencia artificial se harán cargo por completo de la atención médica a las personas, que ya no podrán hallar el calor humano de una buena relación médico-paciente. El devenir de los tiempos...
____
(*) Muchos médicos de familia han hecho cursos de dermatoscopia; pero lejos de aprovechar su conocimiento adquirido, los utilizan como fotógrafos.

Y como contraste, una música cálida...

Samba de uma nota só – Caterina Valente

domingo, 8 de septiembre de 2024

Sentimiento guajiro



GUAJIRO
(Canción)

Guajiro yo me siento,
guajiro soy,
siempre seré guajiro
de corazón.

A ritmo de mi Cuba
toco el bongó
con alma de guajiro
por donde voy.

El día que me faltes
no seré yo
guajiro como ahora
sin tu calor.

Guajiro yo me siento,
guajiro soy,
siempre seré guajiro
de corazón.

[2024, 17 jul]

Instrumental montuno
***
Guajiro es el campesino cubano. Muchas canciones cubanas hablan de guajiros y guajiras. Y entre ellas, hay una canción que se titula Sentimiento guajiro, del dúo Los Compadres, uno de cuyos componentes fue el longevo y entrañable Compay Segundo, cuya letra comienza así:

Triste destino del guajiro
que esta en el medio del monte
con su tres y con su güiro (1)
cantando con su sinsonte... (2)
____
(1) güiro: instrumento de percusión.
(2) sinsonte: pájaro cantor.
____
Y esa canción puede escucharse AQUÍ.

lunes, 1 de julio de 2024

Justificante de ausencia escolar

Cartel informativo
en puerta de constultorio médico

Las ausencias escolares de los niños las justifican sus tutores legales, no los médicos. Determinado así en 1985. Y en 2024, casi 40 años después, parece no estar claro todavía, cuando se le sigue pidiendo al médico un ‘‘justificante de ausencia’’ que no le corresponde y se ve obligado a anunciarlo. En este caso para que los padres que no lo sepan tomen nota y se lo digan a maestros y profesores, si es que tampoco lo saben, después de casi cuatro décadas de establecida la norma.

Y para quienes ya lo sabían o no, una vieja canción muy refrescante...

El telegrama (Ya lo sabía) – Monna Bell

martes, 13 de febrero de 2024

Asturias, tierra querida


Partiendo de mi sentir...

Asturias,
montaña y mar,
tierra querida
que se hace amar.


Asturias, patria querida,
Asturias de mis amores;
¡quién estuviera en Asturias
en todas las ocasiones!

y acabo en la impresión de Albéniz.

Asturias, Albéniz

Asturias, naturaleza

Asturias, historia y cultura

Bandera de Asturias
***
Entrada relacionada

viernes, 5 de enero de 2024

Haikus de infancia


Vuelvo hacia atrás
y veo un caballito...
Aún soy un niño.

Allá a lo lejos:
barquito de la infancia
entre las brumas.

Viendo espiguillas
que a la ropa lanzaba
me volví niño.

Los niños juegan
felices en su mundo.
Bendita infancia.

Barquito de papel, Joan Manuel Serrat

FELICES REYES

martes, 2 de enero de 2024

La canción de la alegría


Paz, alegría, fraternidad...

El compositor Ludwig van Beethoven hizo una selección de la Oda a la alegría (An die Freude), del poeta alemán Friedrich Schiller, para el cuarto y último movimiento de su monumental Sinfonía nº 9 “Coral”. Y Waldo de los Ríos realizó una adaptación con el título de «Himno a la Alegría», canción que se popularizó en la voz de Miguel Ríos, que fluyó como agua dulce divulgando esa pieza de música clásica, con el rechazo de puristas y la aceptación de los más transigentes.

Una canción apropiada para este tiempo entrañable, aun con todas las miserias humanas, y para todo tiempo, con la esperanza de paz y, en definitiva, de alegría.

Escucha hermano la canción de la alegría,
el canto alegre del que espera un nuevo día.
Ven canta, sueña cantado,
vive soñando el nuevo sol
en que los hombres volverán a ser hermanos.

domingo, 24 de diciembre de 2023

Feliz Navidad, como siempre se ha dicho

Portal de Belén

En este día entrañable para tantas personas, creo oportuno traer una reflexión del doctor Juan Manuel Jiménez Muñoz, médico de familia.
Hay en Europa un potente movimiento que promueve la desaparición de la terminología cristiana en las distintas festividades del año. Así, desde ciertos medios de comunicación y desde la propia Unión Europea, pretenden que este mes no nos digamos “Feliz Navidad”, sino “Felices Fiestas”; o, usando terminología pagana, “Felices Saturnales”. Al parecer, no debemos molestar con palabras religiosas a otros miembros no cristianos de esta Europa multicultural que cada día se asemeja más a La Meca o a Teherán. Eso sí: para estos grupos de poder europeístas tan supuestamente laicos y tan supuestamente “de progreso”, felicitar por sus verdaderos nombres el Ramadán mahometano, el Janmashtami hinduista y el Yom Kipur judío sigue siendo aconsejable. Pero justamente porque no me me da la gana entrar en jueguecitos anticristianos, es por lo que yo, agnóstico recalcitrante, tengo el placer de felicitaros la Navidad: la fiesta de mis mayores, la fiesta de mis maestros, la fecha del nacimiento de Jesús, el autor de las bienaventuranzas, un hombre esencialmente justo tanto para creyentes como para no creyentes.
Bo Nadal
Feliz Navidad
Merry Christmas
Joyeux Noël
Froehliche Weihnachten
Buon Natale
Boas Festas

Una pandereta suena (villancico)
***
Reflexión navideña
La pérdida del espíritu navideño, el paso de la ilusión entrañable –o de la creencia esperanzada– ha dado paso a la decepción consumista. Quizá desde que a las Navidades se las denomina Fiestas. Por eso muchas personas ya no sienten como antaño el mismo gozo en esta época que simboliza la paz. Una pena...

lunes, 18 de diciembre de 2023

Enamorados de la medicina

 
Hay profesionales enamorados de su profesión, debiendo entenderse ese enamoramiento como atracción por la labor que realizan, en general con algún aspecto creativo. Y entre esos profesionales hay médicos enamorados de la medicina, o en particular de una especialidad médica concreta. Se entregan con pasión a lo que hacen, disfrutan de su actividad profesional, la viven intensamente. En ellos confluyen la vocación y la entrega.

Pero como todo enamoramiento deben tener un límite, para que su profesión no ocupe por completo sus vidas. No vaya a ser que pierdan la cabeza, la razón...

J'ai perdu la tête
Depuis que j'ai vu Suzette.
Je perds la raison
Chaque fois que je vois Suzon.

He perdido la cabeza
después de ver a Suseta.
Pierdo siempre la razón
cada vez que veo a Susón.

martes, 5 de diciembre de 2023

El sonido de la música en la naturaleza


Música y naturaleza, ese vital binomio...

Rodeados de montañas, en las praderas, entre los árboles, respirando aire puro y escuchando el canto de los pájaros, se llenará nuestro corazón de alegría y nos sentiremos más vivos. Y la naturaleza vivirá más con nuestro canto...

The hills are alive with the sound of music 
With songs they have sung for a thousand years.
Las colinas están vivas con el sonido de la música 
Con canciones que han cantado durante mil años. 

The Sound of Music (El sonido de la música)
Esta bellísima canción, de una magnífica película con el mismo título (The Sound of Music, 1965), traducida como Sonrisas y lágrimas, supuestamente por las emociones contrapuestas que se suscitan en el film, siempre me ha maravillado en la voz de Julie Andrews, la protagonista femenina.

miércoles, 22 de noviembre de 2023

Canción de otoño


Los largos sollozos
De los violines
Del otoño
Hieren mi corazón
Con monótona
Languidez.

Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon coeur
D'une langueur
Monotone.

PAUL VERLAINE

La primera estrofa de este poema ("Les sanglots longs..."), de tristeza otoñal, fue la contraseña de los aliados en la Segunda Guerra Mundial para dar la señal a la resistencia francesa de que se iniciaba el desembarco [o los desembarcos] de Normandía. Análisis AQUÍExplicación en francés AQUÍ. Emisión de radio AQUÍ.

Chanson d'automne (Canción de otoño), Paul Verlaine)

***

CICLO NATURAL

Hojas de otoño, tristes y alegres.
Hojas viejas que irán muriendo
embellecidas
para que nazcan otras jóvenes
y el ciclo natural se perpetúe.

[2023, 19 nov.]

martes, 20 de junio de 2023

Inspiración de Curros Enríquez

LIBRE CANTO 

Escoitade! De fondas queixas cheo
brota da terra un misterioso canto...
MANUEL CURROS ENRÍQUEZ, Alborada

Renovado na forma o canto,
xaora digo: que ar espido purifique!
Que polas portas tenras e polas carnais fiestras
e polos sutís poros do elevado entendemento
penetre xenerosa a saiba de progreso
—esa locomotora moderna tan fecunda—,
levando o inmobilismo lonxe... cara o inferno.
A forza da razón para este vate é santa.
Non ha eslombala un súpeto ventar
nin entangarañala o solimán do demo.
Eu teño a fe do empecadado
que aínda conta coa esperanza tola.

(Évos a poderosa voz do poeta príncipe galego.)

Estade atentos e cerrade o paso!
Botade as trancas! Obstruíde mesmo
insignificantes buratos. Nada é seguro.
Acaso non vos decatades da traizón?
Chega a podremia silenciosa con raposeiro
disimulo e avesas intencións. Con falsa credencial 
de espías e nocturnidade. Coa fría sombra
da espantosa morte que xa non temo.
Malnacidos traen toneladas de tristeza...
Queren botarvos fóra do que é voso,
quitarvos o pelexo a mordedelas frías,
caladamente asasinarvos...? Pois pechade!

(Évos a precavida voz do poeta príncipe galego.)

Non vos confiar inxenuamente
a adozadas palabras de místicos troleiros,
a entrampados consellos de rubideiras víboras,
a envelenados xestos de aloumiñeiros amos,
a lacerantes bicos de imperiosos caciques,
a ninguén pouco limpo de conciencia.
E previrvos de bruxas e de demos ou críticos,
de malos cregos e ata de emigrados nosos.
De todos cantos cegan a alborada.
Sabiamente, escoitade as compasivas voces
—á escravitude opostas e ao inhumano tormento—
e a música calada que no interior resoa.

(Évos a conselleira voz do poeta príncipe galego.)

Que dicir sen pudor do propio? Sinto e penso...
Sonche voluble —¡as doentes experiencias!—
e voume da tenrura ao anoxo doadamente.
Creo inxenuo e despois, desencantado,
rexeito as normas do revesgado sistema
que obriga desprezando o albedrío.
Logo dun canto de paxaro crebo a lira.
E contradígome: aspereza é agrado; e sorriso, desazo.
Busquei a liberdade. Tívena. Descoideina
e usurpáronma... Prisioneira de humanos ogros nun abismo,
admito que non podo rescatala. E quizais ti non ousas.
Pero xuntos tal vez... (Sigo a soñar?)

(Évos a candorosa voz do poeta príncipe galego.)

Agora, ao meu carón, o sapo canta! E coma o vello,
abróllame a nenez na boa vila de San Rosendo,
co rudo pai e a mártir nai que foi balsa de sosego.
Advirto aquel afouto andar inquedo
e os fermosos ollos que escondían o firmamento...
Eu, o republicano xornalista, na capital do reino,
excomungado; e prohibida a miña obra (canto teño!);
e a morte —violenta ou non— dos mellores compañeiros;
e, ai!, a bolboreta triste no berce baleiro...
Herculina cidade e Perla caribeña dentro
latexan. Os Aires do meu maior canto primeiro
e o Sainete rebordan este maxín rebuldeiro.

(Évos a resentida voz do poeta príncipe galego.)

Ao caer a noite,
nos lívidos cumes onde a lúa brilla,
percibo ese maio que tanto arelaba.
Un frescor florido corre polas veas...
Vieiro endereitado, cheo de homes libres,
sen envexa. Novos e vellos no mesmo
barco e sen cadeas. Á ambición de costas,
posto o novo rumbo a un claro horizonte,
cara a un abrente feliz de xustiza,
pechado a contendas. Que tolera credos
e non ten soidades que acá nos afunden.
Roibén amoroso e global aperta!

(Évos a solidaria voz do poeta príncipe galego.)

Agasallos e homenaxes
ben sei que non os merezo.
Mais no bico de cantor
o meu canto pequerrecho
—ren comparado coa Rosa
rompedora do silencio—
alén mar levei doente.
No mar da patria confeso:
este pecador, que é crente,
leva o seu pobo no peito,
mulleres e homes de ben.
E choro e sorrío a un tempo.

(Évos a decisiva voz do poeta príncipe galego.)

[2004, 25 xul.]
____
Poema premiado (mención de honra) en el XXVI Certamen Literario de Paradela: pág. 36-39. [También este autor recibió el mismo galardón en el XXV Certamen Literario de Paradela por el minipoemario Escintileos sonoros: pág. 34-37]
***
Sobre Manuel Curros Enríquez (Celanova, 1851-1908, La Habana)
Poeta y periodista gallego, una de las principales figuras literarias del Rexurdimento, siguiendo con su obra lírica los pasos de Rosalía de Castro y Eduardo Pondal. Su pensamiento liberal y anticlerical quedó plasmado en su labor de periodista, profesión en la que obtuvo un gran prestigio con sus artículos. Colaboró en el Imparcial de Madrid y otros diarios republicanos. En 1877 ganó un certamen poético en Orense con el poema narrativo A Virxe do Cristal (La Vírgen del Cristal), basado en una leyenda, lo que determinó su voluntad de ser poeta. Se estableció en Orense, trabajo en la Intervención de la Administración Económica, y en 1880 publicó Aires da miña terra (Aires de mi tierra), donde mostraba gran sensibilidad lírica y capacidad para crear imágenes de notable delicadeza desde la musicalidad de su versos. Ese mismo año el obispo de Orense lo denunció al escritor por «herejías y ataque a la religión», y publicó un edicto condenando el libro de Curros por contener proposiciones heréticas, blasfemas y escandalosas (en particular los poemas «A virxe do Cristal», «A Igrexa fría», «Mirando ó chau» y «Pelegrinos à Roma»). Por ello, fue juzgado y condenado, sufrió varios meses de prisión y finalmente fue absuelto ante la Audiencia de La Coruña, gracias al recurso del abogado Luciano Puga. Como agradecimiento, Curros le dedicó a la hija de ese abogado, María de la Concepción, el poema «Un adiós Mariquiña» (originalmente titulado «A Mariquiña Puga. Despedida»); inspirado en este poema, José Castro González «Chané» compuso una famosa balada. 

Como ti vas pra lonxe
i eu vou pra vello, 
un adiós, Mariquiña, 
mandarche quero.

Un adiós a Mariquiña – Canción de José Castro González «Chané»

El propio Curros se trasladó a La Habana en 1894. Allí dirigió la revista La Tierra Gallega e integró la redacción del Diario de la Marina. En 1888 publicó O divino sainete (El divino sainete), poema en tercetos dividido en ocho cantos en el que, parodiando la Divina comedia de Dante, satiriza la peregrinación española a Roma con ocasión del jubileo de León XIII y ataca la corrupción religiosa; también critica al gobierno y a los reaccionarios de la sociedad. A pesar de su anticlericalismo, vemos que en la obra de Curros subyace el espíritu de un creyente.

Obra poética:
A Virxe do Cristal (1877)
Aires da miña terra (1880). Online AQUÍ. Una traducción al castellano AQUÍ
O divino sainete (1888)

Curiosidad 
Amante del progreso, Curros aplaudió el avance del ferrocarril y escribió un poema a la llegada del tren a su tierra en 1881 («Na chegada a Ourense da primeira locomotora»). Por el contrario, dicen que el obispo se enfadó mucho.

Poesía y música
Algunos poemas de Curros fueron musicados, primeramente por compositores del siglo XIX como Montes, «Chané» o Baldomir. [v. Las melodías gallegas]
–––

ANTOLOGÍA POÉTICA DE MCE
A Rosalía [Rosalía de Castro]
¡Ai!* (¿Como foi?) –niño, hijo, muerte, dolor
Alborada –patria, canto de libertad
Cántiga* –emigración, amor, tragedia
Nouturnio* [Nocturno] –vida, adversidad, noche, soledad, vejez
Os teus ollos (Ten a serea o canto) [Tus ojos] –belleza
O maio [Mayo] –adversidad
Un adiós a Mariquiña emigración, vejez. Canción de José Castro «Chané» AQUÍ
____
*Poemas narrativos. «¡Ai!» es un doloroso canto por la muerte del hijo, siendo un niño pequeño; un poema muy sentido en el que reparó Juan Ramón Jiménez en su PlateroVolvoreta d'aliñas douradas...») y que fue musicado por José Baldomir. «Cántiga» es un poema de amor y emigración que acaba en tragedia; fue musicado por Juan Montes en forma de balada gallega con el título «Unha noite na eira do trigo» (Una noche en el campo del trigo), sustituyendo el compositor el primer verso del poema de Curros, «No xardín unha noite sentada» (En el jardín una noche sentada) y otros cuatros versos más, y también por José Castro «Chané», quien respetó el título original. [v. más detalles AQUÍ] «Nouturnio» es un triste e impresionante poema sobre los reveses de la vida, la pobreza, la soledad y la vejez; un poema inolvidable, tan memorable como «¡Ai!».

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
A Rosalía

¿Como foi?...
(...)
Volvoreta de aliñas douradas
que te pousas no berce valeiro,
pois por el me perguntas,
xa sabes qué foi do meu neno.
Ai!
–Canción (¿Como foi?) de José Baldomir AQUÍ

No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdéns dun ingrato galán.
Cántiga

Cántiga [música de José Castro «Chané»]

Escoitade! De fondas queixas cheo
brota d'a terra un misterioso canto
(...)
¡Ouh, Libertá sagrada,
alba de groria pr'o oprimido mundo​...!
Alborada

Da aldea lexana fumegan as tellas;
detrás dos petoutos vai póndose o sol;
retornan prós eidos coa noite as ovellas
tiscando nas beiras o céspede mol.
Nouturnio
–Canción propia AQUÍ
[1998, 22 oct.]

Ten a serena o canto
i a serpe o alento;
o lago ten a onda,
Dios ten o inferno.
Ti tes de abondo
co que tes escondido
neses teus ollos.
Os teus ollos

Os teus ollos – Canción de José Castro «Chané»

Aí vén o maio
de frores cuberto...
O maio
–Canción de Luis Emilio Batallán AQUÍ

Monumento a Curros Enríquez (1934), Francisco Asorey

miércoles, 29 de marzo de 2023

El anciano frágil


Viejo: de edad avanzada. Anciano: de mucha edad.
Vejez: calidad de viejo. Ancianidad: cualidad de anciano
Frágil: débil. Fragilidad: cualidad de frágil.

Guía básica sobre el anciano frágil: literatura científica

Se define al anciano frágil como aquel que tiene una disminución de las reservas fisiológicas y un mayor riesgo de declinar, lo que lo sitúa en una situación de mayor vulnerabilidad ante perturbaciones externas y resulta en una mayor probabilidad para presentar episodios adversos de salud (hospitalización, institucionalización, muerte, caídas) y pérdida de función, discapacidad o dependencia.  

El estado de fragilidad es un síndrome clínico-biológico caracterizado por una disminución de la resistencia y de las reservas fisiológicas del adulto mayor ante situaciones estresantes, a consecuencia del acumulativo desgaste de los sistemas fisiológicos, causando mayor riesgo de sufrir efectos adversos para la salud como: caídas, discapacidad, hospitalización, institucionalización y muerte. 
La evaluación geriátrica exhaustiva (Comprehensive geriatric assesment) es el instrumento de trabajo que permite la correcta evaluación de los problemas de salud del anciano en sus correspondientes áreas biomédicas, funcionales, mentales y sociales, que consiste en un conjunto de técnicas que facilitan la valoración del paciente y la aplicación de medidas terapéuticas adecuadas. 

Old Man, Neil Young
***
CIENCIAS DE LA VEJEZ: GERONTOLOGÍA Y GERIATRÍA
Gerontología (etim.: del griego geron, viejo, y logos, tratado): ciencia que estudia la vejez y el envejecimiento. Geriatría (etim.: del griego geras, vejez e iatría, curación): especialidad médica que estudia la prevención, el diagnóstico, el tratamiento y la rehabilitación de las enfermedades en la vejez.

VEJEZ Y FRAGILIDAD
Sobre un viejo no tan frágil, me remito a mi novela EL ÚLTIMO NOCTURNO. Porque el protagonista habla de la vejez y sus fragilidades, físicas y psíquicas.


Debilidad/Fortaleza, Débil/Fuerte.

ANEXO: AFORISMOS SOBRE DEBILIDAD Y FORTALEZA (Fragilidad/Robustez)
  • Debilidad es falta de autocontrol.
  • Hallar la debilidad de cada uno es el arte de dominar las voluntades. (B. Gracián)
  • Muchos hay que no conocen su debilidad, pero otros tantos que no conocen su fuerza. (J. Swift) 
  • Somos muy fuertes cuando admitimos nuestra debilidad. (Balzac)
  • La amenaza del más fuerte me hace siempre ponerme al lado del más débil. (Chateaubriand) 
  • Fragilidad tiene nombre de mujer. (Shakespeare)
  • Niños mimados, adultos débiles.*
  • Estar hecho unos zorros (Expresión) [Estar débil, fatigado]
____
*Ahora se habla de «generación blandita».
____
 —Fortaleza
  • Fortaleza es control de uno mismo.
  • Ante el inminente peligro, la fortaleza es lo que cuenta. (Lucano)
  • La fortaleza crece en proporción a la carga. (T. W. Higginson)
  • Es más fácil dar consejos que sufrir con fortaleza la adversidad. (Eurípides)
  • Todos poseemos suficiente fortaleza para soportar la desdicha ajena. (F. de La Rochefoucauld)
  • No hay árbol recio ni consistente sino aquel que el viento azota con frecuencia. (Séneca)
  • Lo que no me mata, me hace más fuerte. (F. Nietzsche)